Een aantal jaar geleden voelde ik me al langere tijd niet lekker in mijn vel. Ik was streng voor mezelf en niet blij met wie ik was. Ik vond het lastig om te voelen wat er werkelijk in mij leefde en om keuzes te maken die echt bij me pasten.

Angst speelde daarin een grote rol. Angst voor de mening van anderen. Angst om te falen. Angst om niet goed genoeg te zijn. Mijn hoofd stond voortdurend “aan”. Onbewust probeerde ik pijn te vermijden en geluk te bereiken. Daardoor vond ik het moeilijk om mijn grenzen aan te geven, mijn mening te delen of uit te spreken wat ik écht voelde. Ik was bang voor afwijzing.

Een pijnlijke paradox: in mijn poging om mezelf te beschermen, verloor ik juist de verbinding met wie ik werkelijk was.

Ik had een sterke neiging om altijd productief te zijn. Mijn zelfwaarde was ongemerkt gekoppeld aan doen en presteren. Als ik maar genoeg deed, als ik maar genoeg bereikte, dan zou ik goed genoeg zijn.
Daardoor had ik voortdurend het gevoel dat ik te weinig tijd had. En als reactie daarop ging ik alleen maar harder werken.

Langzaam begon ik te zien dat ik leefde vanuit een overtuiging: dat geluk ergens in de toekomst lag. Dat ik pas gelukkig zou zijn als alle taken op mijn lijst waren afgevinkt of als ik mijn doelen had bereikt.

Maar wat als geluk niet iets is wat je moet verdienen?
Wat als je al dankbaar kunt zijn voor wat er nu is?

Dat inzicht voelde als een uitnodiging om het anders te doen. Om opnieuw verbinding te maken met mezelf. Die verandering begon met bewustwording. Zien waar mijn patronen zaten en waar mijn pijnpunten lagen. Vanaf dat moment begon mijn persoonlijke zoektocht: terug naar mezelf. Van hoofd naar hart. Van moeten naar voelen.

Stap voor stap ging ik steeds puurder en bewuster leven. Dichter bij mijn eigen kern. Ik leerde mezelf accepteren zoals ik ben en bewuster te kiezen hoe ik mijn leven wil inrichten.

Ik ontdekte hoe waardevol het is om te vertragen, echt aanwezig te zijn in het moment en te luisteren naar wat mijn lichaam en gevoel mij vertellen.